|
Op 18 en 19 september 2010 waren de Nederlandse kampioenschappen dogdance.
De voorbereidingen van Floris en mij waren deze keer eens totaal anders dan gebruikelijk is voor mijn doen namelijk...geen voorbereiding!
Mijn hoofddoel is altijd dat ik in training en in de ring gewoon lol wil maken met mijn hond. Afgelopen jaar betrapte ik mezelf erop dat ik druk begon te voelen te Moeten presteren in de ring omdat iedereen dat van ons gewent is. Daar zat naar mijn gevoel een valkuil en zodoende besloot ik mij daar eens op te concentreren deze ronde.
Tevens kwam het erg ongelukkig uit aangezien we kwa training tussen twee routines in zaten. De nieuwe was nog niet klaar en de oude miste ik de motivatie voor om te gaan trainen.
Om wat meer uitdaging te creeren bedacht ik het volgende plan.
Ik zou de oude muziek gaan gebruiken, alleen oefeningen die ik niet meer zo leuk vondt werden verwijdert waardoor er gaten in ontstonden, die gaten zou ik met andere oefeningen op moeten vullen.
Kortom tot de laatste dag wisten Floris en ik niet hoe de routine uiteindelijk zou gaan worden, ik had wel wat ideetjes maar of dat uit zou komen en passen bleef een vraag.
Ik was erg benieuwd hoe Floris zou gaan reageren op deze strategie, ik had namelijk het gevoel dat hij wel eens wat scherper zou kunnen worden...een ding was zeker IK zelf zou in elk geval scherper zijn en hem verdraaid goed moeten handlen om het tot een vloeiend geheel te kunnen krijgen. Ondanks dat ik me bewust was dat ons routine helemaal in de soep kon lopen en het chaos kon worden , bleef mijn voorpret stijgen. Ik maakte me helemaal niet druk of iets wel zou lukken ja of nee, domweg omdat ik niet zeker wist wat waar zou komen.
Ik had genoeg vertrouwen in Floris dat mocht het mis gaan we dan ergens de draad wel weer op zouden pakken, en ik vondt het voor mezelf een enorme uitdaging om op deze manier de ring eens in te stappen, want ondanks dat het niet getraind was voelde ik me wel verantwoordelijk voor Floris zijn welbevinden en mijn prioriteit lag bij het feit dat ik me goed moest concentreren en handlen om hem zo zeker mogelijk te houden van zijn doen en laten in de ring. Aangezien Floris enorm snel kan werken lag daar een flinke uitdaging om met name de commando’s goed te timen, daar zou veel van afhangen.
Als me dat zou lukken was ik in mijn missie geslaagd.
We did it, we zijn de ring in gestapt zonder excact te weten wat er zou gaan komen, Na de routine op de eerste dag was ik super tevreden, het lukte me Floris zeker te houden in de ring en het voelde heerlijk zo samen te werken, her en der zag ik wel dat Floris dacht van hey baas jij bent in de war, hier hoort iets anders...maar toch voerde hij de oefeningen die ik van hem vroeg uit, alleen op een iets lager tempo dan ik normaal van hem gewent ben.
Dag twee was ik zelf nog relaxter. Resultaat tijdens deze routine was Floris nog scherper dan de dag ervoor, het kwartje scheen te zijn gevallen dat de routine anders liep dan hij in het verleden gewent was, deze keer gooide hij zich dan ook voor de volle honderd procent in de oefeningen die ik van hem vroeg, het leek af en toe of we zweefden...hij gaf zoveel power, dat gaf een extra kick. Mijn beloning had ik binnen ik was dik tevreden over wat en hoe we het hadden gedaan, en ik was een bijzondere ervaring en inzicht over mijn eigen kunnen rijker. Het enigste wat ik ervoor nodig had gehad was lef om het te doen, mijn opzet om zonder druk of streven lekker te genieten was geslaagd. “Mission completed”.
Toen kwam daar aan het eind van dag twee de prijs uitreiking, ten eerste bleek dat we de advanced klas hadden gewonnen! Ten tweede werd de beker voor hoogste score artistiek over beide dagen uitgereikt, tot mijn grote schrik bleken Floris en ik deze te hebben behaald, totaal verbaasd nam ik de troffee in ontvangst, op mijn terugweg werd de beker voor hoogste score Technisch uitgereikt en wederom hoorde ik Floris en mijn naam, toen schrok ik mij een hoedje, en tegelijkertijd drong tot me door dat als ik deze twee bekers had gewonnen ik ook Nederlands kampioen moest zijn geworden, daar moest ik even een helel dikke brok weg slikken en mezelf vermanen. Jeetje wat een beloning voor mijn “project”, ongelofelijk dat dit mogelijk was. Na 2009 in 2010 weer Nederlands Kampioen!...niet te geloven ...zooo gaaf!
|
